Het Poëzie-Leestafel forum

[Dettie]

Omdat Guido Gezelle meer dan 70 jaar geleden overleden is, zijn zijn gedichten vrij van copyright. Er mogen dus meer gedichten van Guido Gezelle geplaatst worden.

Zijn gedichten zijn hier op de Poezie-Leestafelsite te vinden

http://www.poezie-leestafel.info/guido-gezelle

Dettie

[Dettie]

Geplaatst: 07 sep 2004 10:07 am

Weet gij waar de wind geboren

Weet gij waar de wind geboren,
waar de dauw geboren is?
Weet gij kunstig op te sporen
wat hierbij, hierboven is?
Weet gij wat de sterren zijn, en
wat de zon, de mane? Wat
in de bergen, in de mijnen
ligt en in de zee bevat?
Weet gij iets klaar uit te leggen
van al 't geen men u vragen kan?
Antwoord dan en wil mij zeggen:
Dichten...wat is dichten dan?

Guido Gezelle
uit: Volledige dichtwerken, Standaard, 1971.

Tiba

[Dettie]

Geplaatst: 13 mrt 2005 11:48 pm

Pasen

Pasen, Pasen,
luide klinke
nu de slag van
lerke en vinke
nu de stem van
mens en dier!
Pasen, Pasen,
wijdt het vier,
wijdt het licht en
pint de lampen,
laat de verse
wierook dampen:
Hallelujah,
't jok is af
van de dood en
van het graf!

Pasen, Pasen,
opgestanden
is de God, die
boze handen
hadden aan het
kruis gedaan:
heeft Hij hout en
steen en ijzer
overwonnen,
die, verrijzer,
Hallelujah,
één uit al,
leeft en immer
leven zal!

Pasen, Pasen,
dwaze mannen
dachten Hem in 't
graf te spannen,
met Pilatus'
zegelmerk:
Pasen, Pasen,
ijdel werk,
ijdel waken:
God almachtig
is verrezen,
eigenkrachtig,
Hallelujah,
door de steen,
eer de zon in
't oosten scheen.

Pasen, Pasen,
luide klinke
nu de taal van
lerk en vinke
nu de taal van
mens en dier!
Pasen, Pasen,
wijdt het vier,
wijdt het licht en
spijst de lampen,
laat de blauwe
wierook dampen:
Hallelujah,
God is groot:
overwinnaar
van de dood!

Guido Gezelle
uit: Declamatorium der Nederlandse poëzie, Teresa van der Meulen van Marcke, Standaard Uitgeverij 1967

Tiba.

[Dettie]

Geplaatst: 17 sep 2005 10:08 am

Hoe zoet is 't tusschen broederen twee
te wandelen, te wandelen,
bemint men van de twee den een,
den een gelijk den anderen;
bemint men ze alle twee, en zij,
beminnen ze ook malkanderen
gebroederlijk: 't is zoet erbij
te wandelen, te wandelen.

Guido Gezelle
uit: Spiegel van de Nederlandse poëzie 2, Vivtor E. van Vriesland, Meulenhoff 1965

Tiba.

Dit gedicht uit het thema 'gedichten over vriendschap', ook even naar hier overgeplaatst.

[Dettie]

Geplaatst: 11 okt 2005 09:18 am

Moederken

't En is van u
hiernederwaard,
geschilderd of
geschreven,
mij, moederken,
geen beeltenis,
geen beeld van u
gebleven.

Geen tekening,
geen lichtdrukmaal,
geen beitelwerk
van stene,
't en zij dat beeld
in mij, dat gij
gelaten hebt,
allene.

o Moge ik, u
onweerdig, nooit
die beeltenis
bederven,
maar eerzaam laat
ze leven in
mij, eerzaam in
mij sterven.

Guido Gezelle
Uit de bundel: laatste verzen Guido Gezelle

hiernederwaard: hier op aarde
geschreven: (misschien) gegraveerd
lichtdrukmaal: foto (zelfgevormd woord)
gelaten: nagelaten

Dettie

[Dettie]

Geplaatst: 11 jan 2006 02:28 pm

Gekamde koning Canteclaar

Gekamde koning Canteclaar,
hoe geren zie 'k u komen daar,
--- gestapt, zoo edeldrachtig
als Alexander, Attila,
of Karloman zijn' wederga;
--- heel keizerlijk almachtig!

Gij kraait, terwijl ge uw' vlerken slaat,
en 't stemgeluid dat henengaat,
--- uit uwen hals gedreven,
herwekt het slapend menschendom,
het boodschapt hem den dag weêrom,
--- den dag, het licht, en 't leven.

Uw' vonkelende ooge, uw' rooden kam,
een laaiend beeld van vier en vlam,
--- uw' zakken steert, uw' spooren,
uwe om end om geglimde borst,
uw' strijdbaarheid, uw' zegedorst,
--- uw' stem, zoo schoon om hooren...

wie is er die dat al beschrijft,
die, heel in woord en taal gelijfd,
--- doet leven u en waken?
Wie is er? Anders geen als gij,
heer Canteclaar, die machtig zij
--- uw evenbeeld te maken.

Vaart wel dan: ik ontgeef 't mij, en
'k wil weten dat ik verre ben
--- bij u voortaan ten onderen;
gij hebt, o haan, den prijs behaald,
kraait koning nu, en zegepraalt,
--- en laat mij zwijgend wonderen!

Guido Gezelle
uit: Dier-bare Poëzie, Gedichten over dieren,
Anton van Wilderode en Fil de Ridder,
Orion, 1971

Tiba

Ook hier geplaatst staat ook bij gedichten over dieren

[Dettie]

Geplaatst: 13 okt 2006 03:15 pm

De dichter van "Dien Avond en die Roze" wordt hier in Brugge nog steeds vereerd. Ik herinner mij dat men hier in 1999, op zijn honderdste sterfdag, overal gedichten van hem kon lezen die de mensen aan hun venster hadden gekleefd.

Dirk

[Dettie]

Geplaatst: 13 okt 2006 03:20 pm

DIEN AVOND EN DIE ROOZE

‘k Heb menig uur bij u
gesleten en genoten,
en nooit en heeft een uur met u
me een enklen stond verdroten.
‘k Heb menig menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie, met u, met u,
er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zo lief met u,
zoo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zoo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als de uur wanneer ik dicht bij u,
dien avond, neêrgezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zoo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij, een uur bij u
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, oschoon voor u,
zoo lief en uitgelezen,
die rooze, al was ‘t een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
‘t en ware ik ‘t al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden: u
dien avond - en - die rooze!

Guido Gezelle
Geschreven op 1 november 1858 voor zijn leerling Eugeen van Oye.

Toelichting
koste: kon
moste: moest
van: door
ware...verlozen: zou verliezen

Dettie
snel hè :wink:

[Dettie]

Geplaatst: 13 okt 2006 03:23 pm

"Guido Gezelle had een speciale band met zijn leerlingen. Eén van hen, Eugène van Oye, was zijn lieveling. Aan de vooravond van hun noodgedwongen breuk, geeft de jongen Gezelle tijdens een intiem gesprek 'de laatste roos van de zomer'. Om uit te drukken "wat onze zielen weten" en om hem tot inspiratie te zijn. Gezelle keert terug naar zijn schrijftafel en componeert waarschijnlijk zijn bekendste gedicht: "Dien Avond en Die Roze"."

Bron Nedweb

Dettie

[Dettie]

Geplaatst: 30 dec 2006 10:59 pm

Gij badt op enen berg alleen

Gij badt op enen berg alleen,
en... Jesu, ik en vind er geen
waar 'k hoog genoeg kan klimmen
om U alleen te vinden:
de wereld wil mij achterna,
alwaar ik ga
of sta
of ooit mijn ogen sla;
en arm als ik en is er geen,
geen een,
die nood hebbe en niet klagen kan;
die honger, en niet vragen kan;
die pijne, en niet gewagen kan
hoe zeer het doet!
O, leer mij, armen dwaas, hoe dat ik bidden moet!

Guido Gezelle
Uit: Verzameld dichtwerk, 1980

Tiba

Uit het thema 'gedichten over religie' ook hier geplaatst.

[Dettie]

Geplaatst: 05 apr 2007 10:45 pm

Ego flos

Ik ben een blomme
en bloeie voor uwe oogen,
geweldig zonnelicht,
dat, eeuwig onontaard,
mij, nietig schepselken,
in 't leven wilt gedoogen
en, na dit leven, mij
het eeuwig leven spaart.

Ik ben een blomme
en doe des morgens open,
des avonds toe mijn blad,
om beurtelings, nadien,
wanneer gij, zonne, zult,
heropgestaan, mij nopen,
te ontwaken nog eens of
mijn hoofd den slaap te biên.

Mijn leven is
uw licht: mijn doen, mijn derven,
mijn' hope, mijn geluk
mijn eenigste en mijn al;
wat kan ik, zonder u,
als eeuwig, eeuwig sterven;
wat heb ik, zonder u,
dat ik beminnen zal?

'k Ben ver van u,
ofschoon gij, zoete bronne
van al dat leven is
of immer leven doet,
mij naast van al genaakt
en zendt, o lieve zonne,
tot in mijn diepste diep
uw aldoorgaanden gloed.

Haalt op, haalt af!...
ontbindt mijn aarsche boeien:
ontwortelt mij, ontdelft
mij...! Henen laat mij,... laat
daar 't altijd zomer is
en zonnelicht mij spoeien
en daar gij, eeuwige, ééne,
alschoone blomme, staat.

Laat alles zijn
voorbij, gedaan, verleden,
dat afscheid tussen ons
en diepe kloven spant;
laat morgen, avond, al
dat heenmoet, henentreden,
laat uw oneindig licht
mij zien, in 't Vaderland!

Dan zal ik voor...
o neen, niet voor uw oogen
maar naast u, nevens u,
maar in u bloeien zaan;
zoo gij mij, schepselken,
in 't leven wilt gedoogen;
zoo in uw eeuwig licht
me gij laat binnengaan!


Guido Gezelle

Tiba.

uit het thema "gedichten over bloemen" ook hier geplaatst

[Dettie]

Geplaatst: 28 apr 2007 08:16 pm

Een groet uit België

Den zwaren dag, het zonnebranden,
doorstaan heeft uw' hoogweerde ziel :
ontvangt uit vlaamsche priesterhanden,
den dank die u ten deele viel.

Door lief en leed, door kamp en vrede,
door arbeid, door verduldigheid,
vereerdet Gij de zetelstede,
door Gods beschik u voorbereid.

En ieder jaar, dat henen slierde,
een blom op uwen schedel liet,
wier heerlijkheid het zilver sierde,
dat om uw hoofd men blinken ziet.

Die kroon heeft God met gouden draden
doorwrocht, en voor den val bevrijd,
vermaant zij hoe, vol heldendaden,
gij 't beeld des goeden Herders zijt.

Zij blijve versch, die blommenkrone ;
hij blijve sterk, die gulden band ;
ter eere van God ; die u belonde,
voor eeuwig eens, in 't vaderland.

Guido Gezelle

Geschreven ter ere van het gouden priesterjubileum van Mgr. Francesco Saverio Mangureva, bisschop van Gerace in Calabria.
Verzonden als 'Un saluto dal Belgio', en begeleid van een Latijnse vertaling, die ook bewaard werd.

Rutger
_________________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).

http://blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

[Dettie]

Geplaatst: 22 jul 2007 09:52 am

HIER IS DE MAN


Hier is de man
uit Vlanderlan'
met, om u dienst te doene,
beeksala,
met beeksala, kersoene:
't is 't beste groen, gelooft mij, dat,
van al dat groene is: koopt mij wat
beeksala, beeksala!

Al volgeplukt,
de mande drukt
mij riemvaste om de leden;
beeksala,
vol beeksala, die, 'k heden
gewied hebbe in den waterplasch,
aan 't werk wanneer 't nog donker was:
beeksala, beeksala!

Met stok in d'hand,
uit Vlanderland,
zoo kome ik, en de walen,
beeksala,
die beeksala betalen,
zij krijgen voor, parli, parla,
twee soen, twee bondtjes beeksala,
beeksala, beeksala!

Van mage en bloed
die krank is moet
om, pille en pot gelaten,
beeksala,
om beeksala, zal 't baten:
zij drijft al de oude dampen uit,
en kocht ge maar nen halven kluit
beeksala, beeksala!

'k Ben uitverkocht,
't is noene errocht,
'k gevoel 't aan mijn geweten:
beeksala,
maar beeksala, om te eten...
al met mijn moegekraaiden hals,
kardoefels doen meer deugd mij als
beeksala, beeksala!

Dan: op en weg,
Adieu, en 'k zeg:
wel mogen ulieden allen
beeksala,
mijn' beeksala bevallen!
Zoo vare ik voort en kom ter week,
al roepen door de waalsche streek:
beeksala, beeksala!

Guido Gezelle. 1830-1899


Beeksala is waterkers
Kersoene is madeliefje
Kardoefel is aardappel

Dettie

[Dettie]

Geplaatst: 22 jul 2007 11:03 am

Ha Dettie, dit gedicht had ik nog nooit gelezen.
Leuk!

[Dettie]

Geplaatst: 11 okt 2007 10:56 am

En ook Guido Gezelle staat weer op de site, niet alle gedichten want dan werd de pagina te lang.

http://www.poezie-leestafel.info/guido-gezelle

[Dettie]

Geplaatst: 12 okt 2007 08:55 pm

Vroeger was er nog helder en zuiver water in de beken waar de waterkers bloeide, dat vertelde mijn moeder me toen ze hier bij ons was.;want ik heb een bron in mijn tuin (dat is heel zuiver water recht uit de bergen) het staat hier ook vol met waterkers..heerlijk hoor!!!

leni

[Dettie]

Geplaatst: 19 nov 2008 06:23 pm

PEREN

Gebogen hangt het perenhout,
bevallig onder het menigvoud
gedrag, dat hem bewonderen laat
alom, en op de bomen staat

Zoo druiven, in malkaar geklist,
bij groote en dikke krabben is’t,
dat top en takken, scheefgelaan,
bezwijkend van de peren staan.

Hoe schoone, als ’t lieve zonnelicht
daarop zijn mooie stralen richt;
en geluw-, groen- en grauwgeveld,
fijn goud op al die peren smelt!

Hoe spannen ze, in hun ronden glans,
vol zerpe en zoete zeupen gansch;
die borstgemeene, en lijfgenoot,
nog wassen, bij den moederschoot!

Het staat er die, vol rooden schijn,
bloedverwig als de kaken zijn
van menig menig menschenkind,
dat m’hier en daar ten boere vindt.

Het staat er, effenbruin van bast,
aan kleene, teere takken vast;
die ik puilenen zie, alhier, aldaar
ter pelen uit en…. ponden zwaar.

Vaartwel, die zulke giften laat,
o zonne, alleer ge henengaat,
en elders weunt, den langen tijd
dat ’t wintert, en ge onzichtbaar zijt.

Dat ’t donker is, dat ’t waait en buischt;
dat verre is al het groen verhuisd;
dat naakt, of heel met ijs belaan,
onvriendelijk de boomen staan.

Vaarwel, o zonne!…. Hij is groot,
diens hand u in den hemel schoot;
diens goedheid, die geen’ beurte en kent,
bij beurten, ons den zomer zendt.

O Eeuwig goede, om al het goed,
dat ’t bakelen van de zonne doet
onze onbeholpen’ schamelheid,
zij lof en eere u toegezeid!

Gedicht door Guido Gezelle op 12/10/1894
Uit: Rijmsnoer (van Veen, Amsterdam 1897)

Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

[tiba]

Voor de liefhebbers van Gezelle in 't bijzonder en van poëzie in 't algemeen, zie de video:

http://focus-wtv-kw.rnews.be/nl/regio/wvl-8000/gwij-mandelinck-brengt-poezie-in-de-stad/Article-1184684124786-1194487903044.html?params=primarySelectedTab:Video

[PieterD]

Bedankt voor deze tip, Tiba. Die video ga ik zeker en vast zien. Hg. Pieter